داستان
آیدا حیدری، دانشجوی ۲۱ ساله پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران و ورودی سال ۱۴۰۱، در تاریخ ۱۸ دی ماه ۱۴۰۴ در حوالی میدان صادقیه تهران بر اثر اصابت شلیک مستقیم گلوله نیروهای رژیم جان باخت. آیدا رؤیای پزشک شدن و نجات جان انسانها را در سر داشت. خواهرش، یلدا حیدری، گفته بود که الگوی آیدا پروفسور سمیعی و رویای بزرگش جراحی مغز و اعصاب بود. آیدا ساعتها با کتابهایش زندگی میکرد، میخواند، یاد میگرفت و با شوق درس شیمی را تدریس میکرد. او همچنین گفته بود که اگر برایش اتفاقی افتاد، عکسش منتشر شود.
پس از جان باختن آیدا، خانوادهاش برای تحویل گرفتن پیکر او تحت فشار شدید قرار گرفتند و تنها با شرط پرداخت «هزینه گلوله» توانستند پیکر او را تحویل بگیرند. مراسم یادبود رسمی آیدا حیدری پیشتر تحت فشار نهادهای امنیتی لغو شده بود، اما در تاریخ ۶ بهمن ۱۴۰۴، دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی تهران در اعتراض به جان باختن او تجمع اعتراضی برگزار کردند و شعار «خامنهای قاتله!» سر دادند. مراسم چهلم او قرار بود روز جمعه در بهشت زهرا برگزار شود. زندگی آیدا در جوانی به پایان رسید، اما نامش با اشک نوشته شده، با خون حک شده و برای همیشه در وجدان یک ملت باقی خواهد ماند.