علیرضا سپاهی، جوان ۲۵ ساله، در تاریخ ۱۳ مهر ۱۴۰۵ در زندان دستگرد اصفهان، تنها به دلیل مطالبه آزادی، توسط رژیم ایران اعدام شد.
ماجرای او در تاریخ ۲۰ دی ۱۴۰۴، زمانی که در ارتباط با اعتراضات سراسری در خانه خانوادگی‌اش دستگیر شد، آغاز گشت. چندین مامور رژیم او را نگه داشته بودند و چهار گلوله به پاهایش شلیک کردند. تا به امروز، هیچ مدرکی برای اثبات اتهامات علیه او ارائه نشده است. خواهر نوجوان، برادر و مادرش نیز در همین زمان دستگیر شدند. رژیم تمام وسایل داخل خانه آنها، از جمله جهیزیه خواهرش را تخریب کرد.
پس از جراحی برای خارج کردن گلوله‌ها از پاهایش، علیرضا به سرعت به زندان دستگرد اصفهان بازگردانده شد. در آنجا، او روزها شکنجه‌های وحشتناکی را تحمل کرد تا اعتراف اجباری از او گرفته شود و در نهایت، اعترافات اجباری از او گرفته شد. چندین متهم دیگر در پرونده او نیز اظهار داشتند که در طول بازجویی‌ها تحت فشار و شکنجه قرار گرفته‌اند تا حضور علیرضا سپاهی در صحنه حادثه را تأیید کنند. با وجود این ادعاها، تاکنون هیچ تحقیق مستقل و موثری در مورد اینکه آیا اظهارات تحت اجبار گرفته شده‌اند، انجام نشده است. سپس او به اتهام محاربه، یا جنگ با خدا، به اعدام محکوم شد. مادرش در اتاق کناری نگهداری می‌شد تا صدای شکنجه پسرش را بشنود و شاهد آن باشد. وقتی آنها نتوانستند از علیرضا اعتراف بگیرند، مادرش را در مقابل او شکنجه کردند. مادر او اکنون تنها به دلیل مادر بودن علیرضا، به پنج سال زندان محکوم شده است.
علیرضا یک بار در تاریخ ۶ مرداد ۱۴۰۵ برای اعدام به پای چوبه دار برده شد. در طول این تجربه وحشتناک، از شدت ترس و وحشتی که تحمل کرده بود، دچار حمله قلبی و سکته مغزی شد و به کما رفت، و شاهد اعدام یکی از عزیزترین افراد زندگی‌اش بود. او به بیمارستان منتقل شد، که تنها مکان امن برای خانواده‌اش بود؛ آنها دعا می‌کردند که هرگز از بیمارستان مرخص نشود، زیرا می‌دانستند به محض ترخیص چه سرنوشتی در انتظار اوست. پس از بهبودی نسبی، علیرضا از بیمارستان مرخص شد و به زندان دستگرد بازگردانده شد، سپس به سلول انفرادی منتقل شد تا بار دیگر با اعدام روبرو شود.
در تاریخ ۱۲ مهر ۱۴۰۵، به علیرضا اجازه داده شد تا آخرین ملاقات خانوادگی خود را داشته باشد، او یک روز قبل به سلول انفرادی منتقل شده بود. روز بعد، در تاریخ ۱۳ مهر ۱۴۰۵، ساعاتی پیش از اعدامش، مراسم ازدواج علیرضا و مهشاد کاشانی، ۲۲ ساله، زن مورد علاقه‌اش، در داخل زندان اصفهان و از طریق تلفن برگزار شد. مهشاد اصرار داشت که پیش از کشته شدن علیرضا، ازدواج غیررسمی آنها انجام شود. امیرسالار داوودی، وکیل حقوق بشر در تهران، به برگزاری این ازدواج کمک کرد و سوگندهای زوج را برای تبرک پدرانشان خواند. خانواده مهشاد تنها توانستند یک نسخه از قرآن، یک آبنبات زعفرانی و یک شاخه گل رز قرمز را به عنوان مهریه ارائه دهند. داوودی شجاعت مهشاد را به یاد آورد و گفت: «این ایده مهشاد بود» و «حتی الان هم تعجب می‌کنم که چگونه یک زن جوان می‌تواند چنین شجاعتی داشته باشد». وقتی داوودی این برنامه را به علیرضا منتقل کرد، این جوان نمی‌توانست آنچه را می‌شنید باور کند و در نهایت گریه کرد، حتی ماموران زندان نیز شروع به گریه کردند. داوودی افزود: «نمی‌دانم چگونه با این موضوع کنار بیایم» و «رژیم در حال انتقام گرفتن از جوانان بی‌گناه به دلیل تحقیرهایی است که در سطح بین‌المللی متحمل شده است».
در سحرگاه ۱۳ مهر ۱۴۰۵، علیرضا سپاهی در زندان دستگرد اصفهان اعدام شد. او در میان بیش از ۱۰۰ نفری بود که به دلیل شرکت در اعتراضات دی ماه به اعدام محکوم شدند. پسرعمویش، ابوالفضل سپاهی بادجانی، نیز در میان مردانی بود که در میدان علیخانی به دار آویخته شدند. اعدام علیرضا، به همراه هم‌بندش علیرضا رئیسی، به این معنی بود که تنها پنج نفر از ۱۲ متهم پرونده میدان علیخانی، که متهم به کشتن چهار نگهبان امنیتی در طول اعتراضات بودند، هنوز زنده بودند. گروه‌های حقوق بشری گزارش دادند که این متهمان تحت شکنجه مجبور به اعترافات دروغین شده بودند. پس از اعدام، خانواده علیرضا از دفن پسرشان در زادگاهش منع شدند. یک کاربر در شبکه ایکس نیز ادعا کرد که برادر علیرضا نیز اعدام شده است. مهشاد کاشانی نیز به پنج سال زندان محکوم شده و اکنون باید درد جدایی را در پشت دیوارهای زندان تحمل کند.