ابوالفضل بهرامی، یک کرد ایرانی ۲۷ ساله و ساکن تهران بود که در سال ۱۳۷۷ متولد شد. او فقط یک جوان معمولی نبود؛ ورزشکاری بود پر‌تلاش، شاگردی زحمت‌کش در مکانیکی و دلبسته‌ی موسیقی با صدای گرم و گیتارش.
او در تاریخ ۱۹ دی ۱۴۰۴ در خیابان انقلاب تهران، در جریان انقلاب شیر و خورشید جان‌باخت. گزارش‌ها حاکی از آن است که او با سه گلوله جنگی که به قلب و سینه او اصابت کرد، هدف قرار گرفت. منابع مرگ او را مظلومانه و بی‌صدا توصیف کرده‌اند و اشاره کرده‌اند که نامش در ابتدا در هیچ کجا ثبت نشده بود.