داستان
جمیله شفیعی، مادر و مادربزرگ ۶۶ سالهای از اراک، در تاریخ ۱۹ دی ۱۴۰۴ (۹ ژانویه ۲۰۲۶) در جریان یک خیزش در ایران کشته شد. شاهدان گزارش دادند که او شجاعانه خود را بین نیروهای امنیتی و معترضان جوان قرار داد و به عنوان یک سپر انسانی برای محافظت از کودکانی که نمیشناخت، عمل کرد. آخرین سخنان او گزارش شده است که «به جای بچهها، به من بزنید.»
پس از کشته شدن او، خانوادهاش با ارعاب و سانسور قابل توجهی روبرو شدند. مراسم خاکسپاری او با عجله برگزار شد و دخترش به دلیل جراحت شدید ناشی از گلوله نتوانست صورت مادرش را ببیند. همسر ۷۰ سالهاش بعدها در خانهشان تنها و در حال گریه بر سر از دست دادن همسرش که قلب خانوادهشان توصیف شده بود، عکس گرفته شد. جمیله شفیعی در حالی کشته شد که از کودکان ایران محافظت میکرد، نه از خودش.