علیرضا حضوری، ۴۰ ساله، باطریساز خودروهای سنگین و پدر یک پسر ۱۰ ساله، اهل گلپایگان بود.
او در تاریخ ۱۸ یا ۱۹ دی ۱۴۰۴ (۸ یا ۹ ژانویه ۲۰۲۶) در جریان یک خیزش ملی کشته شد. بر اساس گزارشها، او با شلیک مستقیم گلوله به گردن یا گلویش جان باخت. یک شاهد عینی اظهار داشت که یک تکتیرانداز از پشتبام با شلیک گلوله جنگی به گردن او، جانش را گرفت. پس از تیراندازی، نیروهای حکومتی بدن نیمهجان علیرضا حضوری را روی آسفالت کشیدند.
پس از جان باختن او، نیروهای امنیتی برای تحویل پیکرش، مبلغ یک میلیارد تومان «حق تیر» از خانوادهاش مطالبه کردند. خانواده او به دلیل ناتوانی مالی و اعتراض به این درخواست، از پرداخت آن خودداری کردند. مراسم چهلم او در حالی برگزار شد که خانوادهاش همچنان تحت سایه تهدید و سرکوب این حاکمیت قرار داشتند.
بستگان قربانیان شهرهای کوچک مانند گلپایگان از وضعیت موجود ابراز نارضایتی کرده و گفتند: «بچههای شهرهای کوچک و پایین شهر صدایشان در رسانهها کمرنگ است، ما عکسهای شیک نداریم که کسی از ما حرف بزند.» آنها همچنین اشاره کردند که با وجود کوچک بودن شهر گلپایگان، آمار کشتهشدگان به ۴۰ نفر رسیده است، اما به دلیل جو سرکوب وحشتناک در شهرهای کوچک، اکثر خانوادهها سکوت کردهاند.