داستان
جاویدنام صالحه اکبری، پرستار ۳۵ ساله اهل اردبیل، در تاریخ ۱۸ دی ۱۴۰۴ در جریان خیزش دی کشته شد. او و همسرش، احمد خدایی، مخفیانه به معترضان زخمی کمک میکردند، زیرا جمهوری اسلامی حتی در بیمارستانها نیز مجروحان را تحت تعقیب قرار میداد. به گفته احمد، نیروهای رژیم به خانه آنها یورش بردند و صالحه را در مقابل چشمان او مستقیماً به قلبش شلیک کردند. وحشیگری رژیم به کشته شدن او بسنده نکرد؛ آنها به جسد او تعرض کردند، عکسهایی از آن را برای احمد فرستادند و از جسد او به عنوان ابزاری برای شکنجه روانی استفاده کردند تا آنچه را که شکنجههای زندان نتوانسته بود، بشکند. احمد که پیش از این در بازداشت دندههایش شکسته و کلیهاش آسیب دیده بود، دیدن آن تصاویر را هزاران بار بدتر توصیف کرد. این فشار غیرقابل تحمل شد و او اقدام به خودکشی کرد، اما جان سالم به در برد. جامعه در کنار خانوادههایی که به دنبال عدالت برای کشتهشدگان هستند، ایستاده است.