آمیتیس صادقی، دختری ۱۶ ساله، فرزند ایران و جانفدای میهن، در تاریخ ۱۹ دی ماه ۱۴۰۴ (۹ ژانویه ۲۰۲۶) در تهرانپارس، تهران کشته شد. گزارشها حاکی از آن است که او ابتدا با باتوم به سرش کوبیده شد و سپس نیروهای حکومت جنایتکار اسلامی مستقیماً به قلبش شلیک کرده و او را کشتند. نام او، آمیتیس، از شاهدخت ایرانی، دختر هووخشتر (شاه ماد) گرفته شده و در فارسی کهن به معنی «گل سرخ» است.
پس از کشته شدن دخترشان، اوباشان جنایتکار خانواده او را تهدید به سکوت کردند. آنها مجبور شدند تاریخ نوشته شده روی سنگ گور آمیتیس را تغییر دهند و به آنها هشدار داده شد که اگر علناً صحبت کنند، دیگر هرگز جسد او را نخواهند دید. خانواده داغدار او مجبور شدند تنها برای تحویل گرفتن جسد فرزندشان اطاعت کنند. آنها حتی تهدید شدند که اگر درباره نحوه کشته شدن آمیتیس صحبت کنند، گور او را تخریب کرده و جسدش را میبرند.
مادرش با اندوه فراوان درباره او نوشت: «آمیتیسِ من خیلی مظلوم بود، با کلی آرزو زندگیم ازم گرفتن.» مادر دلشکسته و عزادار او همچنین نوشت: «خون پاک شما هدر نخواهد رفت. انتقام من نام شما را زنده نگه میدارد. انتقام من تا آشکار شدن حقیقت پابرجاست.» این سرکوب، طبق گزارشها، بخشی از تلاش جمهوری اسلامی برای ساکت کردن و به فراموشی سپردن آمیتیس، مانند بسیاری از کودکان دیگر ایران، بود، در حالی که وانمود میکردند به کودکانی که خودشان مسئول کشته شدن آنها هستند اهمیت میدهند.
یاد آمیتیس، مانند بسیاری دیگر، توسط کسانی که نمیخواهند او فراموش شود، زنده نگه داشته میشود. بسیاری از خانوادهها مجبور به برگزاری مراسم غریبانه هستند و فعالان بر اهمیت انتشار نام و عکس عزیزانشان تأکید میکنند تا یادشان زنده بماند و احساس فراموشی نکنند.