آیناز رحیمی حاجی‌آبادی، دختری ۱۳ ساله، متولد سال ۱۳۹۱ و اهل روستای حاجی‌آباد نجف‌آباد در استان اصفهان بود. او دانش‌آموز، ورزشکار، ناخن‌کار و نقاش خوبی بود و به عنوان کوچک‌ترین جاویدنام نجف‌آباد شناخته می‌شد. روی دیوار اتاقش نوشته‌ای درباره «دنیا» از او باقی مانده بود؛ دنیایی که برای شناختنش خیلی کوچک بود و خیلی زود مجبور شد بی‌رحم‌ترین چهره‌اش را ببیند.
شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، گلوله به زندگی آیناز پایان داد. در جواز دفن این کودک، علت مرگ اصابت گلوله و آسیب شدید به اندام‌های داخلی ثبت شد. بر اساس گزارش‌ها، آیناز بر اثر اصابت گلوله‌ای از پشت جان باخت که ابتدا به شانه‌اش برخورد کرده و سپس قلبش را سوراخ کرده بود.
خانواده او پس از تحمل رنج و درد فراوان، یک هفته پس از این واقعه توانستند پیکر او را تحویل بگیرند. برادرش در توصیف این فاجعه گفته بود: «هنوز کیفش بوی دفتر نو می‌داد.» پیکر آیناز در حسن‌آباد نجف‌آباد به خاک سپرده شد.
سیزده سالگی باید آغاز شناختن جهان باشد؛ نه پایان زندگی در خیابان. آیناز رحیمی حاجی‌آبادی، کودکی که فرصت بزرگ‌شدن از او گرفته شد، به عنوان یکی از قهرمانان نجف‌آباد شناخته شد و مردم با حضور پرشور خود در مراسم چهلم جانباختگان نجف‌آباد، یاد او را گرامی داشتند. نامش در یاد ایران جاودان است.